Krzyż Chrystusa

KRUCYFIKS W OŁTARZU GŁÓWNYM (PÓŹNY BAROK) – XVIII W.

Chrystus wiszący na krzyżu w niewielkim zwisie; postać szczupła, smukła, z mocno napiętymi mięśniami ramion i nóg, tors z wydobytą, miękko pokazaną, plastyką mięśni. Głowa opada lekko na prawe ramię; twarz pociągła, szczupła, o wyrazistych rysach o indywidualnym charakterze, oczy lekko przymknięte, usta rozchylone. Twarz z małą brodą i wąsami. Włosy faliście opadają po bokach na tors. Perizonium szerokie, drobno sfałdowane, związane na prawym boku, z dużym zwisem z tej strony. Nogi przybite jednym gwoździem. Na głowie nałożona, wykonana z blachy, korona cierniowa oraz wokół głowy takie też promienie, na przemian proste i faliste. Tabliczka z hierogramem INRI – w postaci chorągiewki pionowo opadającej. Między ramionami krzyża promienie. Polichromia: ciało jasno brązowe z odcieniem cielistym z szarzejącymi cieniami, zarost i włosy brązowe, perizonium złocone, korona i promienie srebrzone, promienie krzyża  złocone. Krzyż brązowy – politurowany.