Obraz św. Jakuba

OBRAZ ŚW. JAKUBA WIĘKSZEGO W OŁTARZU GŁÓWNYM (BAROK) – XIX W.

Święty przedstawiony w centrum obrazu w pełnej postaci, w długiej szacie i płaszczu przerzuconym wokół szyi z przodu opadającym na ramiona i plecy. Szaty z szerokimi i drobnymi fałdami. Na plecach kapelusz podróżny, w ręku kij podróżny zakończony krzyżykiem z zawieszonym na nim bukłakiem z wodą. W lewej, opuszczonej ręce – księga. Postać okazała, szaty szeroko formowane. Wokół głowy lekko zaznaczona aureola. Twarz mężczyzny w średnim wieku, szeroka, ze średniej długości brodą, włosy krótkie. Święty przedstawiony w tle wysokiego krajobrazu ze sceną ścięcia świętego – po lewej stronie, rozgrywającą się na tle zamku oraz rzeką, drzewami i wzgórzem po prawej. Na pierwszym planie skalista ziemia z roślinami trawiastymi i gałęzią drzewa. Koloryt: cielisto – brązowo – oliwkowy. Szata świętego brązowa, płaszcz cielisty, kapelusz czarny, karnacja świętego cielisto brązowa, włosy i zarost brązowo szare; zamek jasno brązowo szary, wzgórze na horyzoncie niebieskie; niebo w dolnej partii różowe, wyżej przechodzące w niebieskie. Obraz umieszczony na zasuwie.