Ołtarz główny

OŁTARZ GŁÓWNY (ROKOKO) – XVIII W.

Ołtarz przyścienny, architektoniczny, jednokondygnacyjny. Na wysokiej, profilowanej podstawie – retabulum ażurowe, utworzone z ośmiu kolumn podtrzymujących gzyms. Między kolumnami, po obu stronach, po dwie rzeźby z grupy ukrzyżowania – jako nawiązanie do rzeźby Chrystusa na krzyżu, umieszczonej w środkowym polu ratabulum. Kolumny w górnych 2/3 częściach wysokości kręcone. Gzyms o urozmaiconej wygiętej linii – wsparty na kolumnach małymi łukami – dekorowany drobnym ornamentem. Rzeźby od lewej: św. Marii Magdaleny, św. Marii, matki Jakuba i Józefa, św. Jana i Matki Boskiej bolesnej. Zwieńczenie ażurowe z glorią promienistą w centrum, w niej oko opatrzności – ujętą rozbudowaną ozdobną ramą, wokół której ornament bogaty w postaci grzebieni kogucich i wolut. Ponad glorią – gołębica wśród promieni. Po bokach – na wazonach – rzeźby dwóch aniołów: jeden ze strzałą, drugi z kielichem. Zwieńczenie kończy umieszczona na osi rzeźba św. Michała Archanioła depczącego smoka, z mieczem promienistym. Ołtarz z bogatą dekoracją snycerską, o drobnych formach – w postaci: kogucich grzebieni, kartuszy, liści akantu, obłoków. Napis na podstawie z lewej strony: „altare priviliegiatum quotidianum perpetuum”. W kartuszu na gzymsie – na osi środkowej ołtarza – napis: „chwała na wysokości bogu”. Polichromia wtórna: podstawa w kolorze jasno – zielonym z polami wklęsłymi morelowymi.

MENSA OŁTARZA GŁÓWNEGO (PÓŹNY BAROK) – XVIII W.

Mensa założona na owalu wpisanym w wydłużony prostokąt, o esowato wygiętej linii profilu, z lekką wypukłością ścianki przedniej – zaznaczoną wąskim uskokiem; dekorowana rodzajem kartuszy utworzonych z wolut – centralnym i dwoma po bokach.

RZEŹBA ŚW. MICHAŁA ARCHANIOŁA – XVIII W.

Rzeźba św. Michała Archanioła – w całej postaci, zabijającego smoka, przedstawiona w silnym poruszeniu. święty w krótkiej tuniczce i napierśniku. głowa przechylona ku lewemu ramieniu. włosy krótkie, rozwichrzone, święty z mocno rozpostartymi skrzydłami depcze smoka i kieruje w niego uderzenie płomienistym mieczem, wysoko uniesionym w prawej dłoni. Lewą ręką trzyma smoka na uwięzi – na grubym łańcuchu. Smok – diabeł – przedstawiony z ludzką głową, o opuchniętej, grubej twarzy. Rzeźba umieszczona na osi środkowej – wieńczy ołtarz.

RZEŹBA ANIOŁA <1> (PÓŹNY BAROK) – XVIII W.

Rzeźba anioła w całej postaci, z lancą w dłoni. Postać stojąca, przedstawiona w pewnym poruszeniu, lekko skręcona; prawa ręka blisko tułowia, skierowana do przodu. Głowa z włosami opadającymi na ramiona. Twarz pełna o drobnych rysach, z wysokim wypukłym czołem. Skrzydła rozwinięte. Postać nieco osłonięta płaszczem, udrapowanym poprzecznymi fałdami, z odkrytymi barkami, ramionami i nogami. Polichromia wtórna: karnacja jasno-brązowa z odcieniem różu, płaszcz i skrzydła–złocone, lanca złocona, włosy-brązowe. Rzeźba w zwieńczeniu ołtarza po lewej stronie, umieszczona na wazonie.

RZEŹBA ANIOŁA <2> (PÓŹNY BAROK) – XVIII W.

Rzeźba anioła w całej postaci, stojącego w pewnym poruszeniu, lekko skręcona, skierowana w lewo. Postać smukła. Ręce wyciągnięte w lewo i nieco do przodu – w prawej dłoni duży kielich. Twarz pełna, z drobnymi rysami; włosy opadające na kark. Skrzydła rozłożone. Postać osłonięta częściowo płaszczem – udrapowanym na prawym ramieniu i opadającym po przekątnej, z ukośnymi fałdami; tors, ramiona i nogi – częściowo odsłonięte.

Polichromia wtórna: karnacja jasno-brązowa, z odcieniem różu; włosy brązowe, płaszcz i kielich – złote. Rzeźba w zwieńczeniu ołtarza po prawej stronie, stojąca na wazonie.

TABERNAKULUM OŁTARZA GŁÓWNEGO (BAROK) – XIX W.

Tabernakulum architektoniczne, utworzone z prostej ścianki. szafka z wysoką profilowaną podstawą, ujęta po bokach kręconymi kolumienkami, zamknięta gzymsem, na którym kartusz z gotycyzującymi literami „ihs”, zwieńczona rzeźbą baranka wśród glorii promienistej. Ścianki boczne z płycinami, od góry ograniczone łagodnymi spływami, zamknięte po bokach kręconymi kolumienkami, ponad którymi – na prostych gzymsach – wazony. Po bokach ścianek – woluty. W tabernakulum – nowa metalowa szafka.

RZEŹBA ŚW. JANA CHRZCICIELA (PÓŹNY BAROK) – XVIII W.

Święty przedstawiony w postawie stojącej, ze złożonymi rękami, w długiej szacie przewiązanej w pasie, wokół szyi mały kołnierzyk. Na prawym ramieniu i na biodrach udrapowany płaszcz, z drobnymi fałdami. Głowa uniesiona ku górze, twarz skierowana lekko w lewo. Włosy opadające na ramiona, mocno skręcone w drobne loki. Twarz szczupła, o ostrych rysach. Rzeźba polichromowana: szata zielona ze złotym kołnierzykiem i mankietami, płaszcz bordowy, lamowany złotem. Twarz cielista, z szarzejącymi cieniami. Rzeźba umieszczona po prawej stronie ołtarza, druga od prawej strony. Stanowi element grupy ukrzyżowania, w nawiązaniu do krucyfiksu w polu głównym ołtarza.

RZEŹBA ŚW. MARII, MATKI JAKUBA MNIEJSZEGO I JÓZEFA, ŻONY KLEOFASA (PÓŹNY BAROK) – XVIII W.

Święta przedstawiona w postawie stojącej,  w długiej sukni z drobnymi wertykalnymi fałdami i płaszczu narzuconym na głowę, podtrzymywanym na wysokości piersi prawą dłonią. Lewa ręka lekko wysunięta do przodu. Twarz pełna, szeroka, o wyrazistych grubych rysach. Włosy opadające na ramiona, falujące. Rzeźba polichromowana: suknia szaro-jasnobrązowa, płaszcz zielony, stonowany, podbity i lamowany złotem; włosy brązowe, twarz ciemno-cielista, cienie szare. Rzeźba umieszczona po prawej stronie ołtarza, pierwsza od prawej strony. Stanowi element grupy ukrzyżowania, w nawiązaniu do krucyfiksu w polu głównym ołtarza.

RZEŹBA MATKI BOSKIEJ BOLESNEJ (PÓŹNY BAROK) – XVIII W.

Matka boska bolesna przedstawiona w postawie stojącej z rękami złożonymi i wygiętymi w geście rozpaczy. Suknia długa, lekko wertykalnie sfalowana. Płaszcz narzucony na głowę, plecy i ramiona, spięty pod szyją. Głowa uniesiona, lekko przechylona na prawo. Twarz pełna, o regularnych rysach. Rzeźba polichromowana: suknia szara z lekkim odcieniem morelowym, płaszcz brunatny z odcieniem granatowym, lamowany złotem. Twarz cielista, z szarzejącymi cieniami. Rzeźba umieszczona po lewej stronie ołtarza, druga z lewej strony. Stanowi element grupy ukrzyżowania, w nawiązaniu do krucyfiksu w polu głównym ołtarza.

RZEŹBA ŚW. MARII MAGDALENY (PÓŹNY BAROK) – XVIII W.

Święta przedstawiona  w postawie stojącej z rękami skrzyżowanymi na piersi, w długiej sukni i płaszczu na ramionach, opadającym po bokach kaskadowymi fałdami. Głowa uniesiona, okalona mocno sfalowanymi, bujnymi i długimi włosami, opadającymi na ramiona i tors. Twarz pełna, młoda, o prostych wyrazistych rysach. Rzeźba polichromowana: suknia szaro-fioletowa, płaszcz szaro-brunatny, lamowany złotem. Rzeźba umieszczona po lewej stronie ołtarza, pierwsza od lewej strony. Stanowi element grupy ukrzyżowania, w nawiązaniu do krucyfiksu w polu głównym ołtarza.