Ołtarz św. Benedykta

OŁTARZ PW. ŚW. BENEDYKA (ROKOKO) – XVIII W.

Ołtarz murowany z cegły, tynkowany, z dekoracją stiukową i drewnianymi rzeźbami, przyścienny, architektoniczny, jednokondygnacyjny. Na tle zewnętrznym pilastrów ustawione dwie rzeźby – z prawej strony Mojżesza, z lewej króla Dawida. Nad pilastrami fragmenty kierowanego belkowania z dekoracją rokokową. W części środkowej retabulum znajduje się baldachim utworzony z kotary podwieszanej po bokach sznurami z kokardami. Kotara na bokach podtrzymywana przez dwa aniołki, zwieńczona kartuszem rokokowym, roccaille’ami i grzebieniami kogucimi. Kotara obejmuje z trzech stron ramę obrazu w centrum retabulum, bogato opracowaną rzeźbiarsko – ujętą roccaille’ami. W zwieńczeniu po bokach baldachimu fragmenty szczątkowego, przerwanego tympanonu, które przybrały formę wolut ujętych roccaille’ami z rzeźbami siedzących aniołków. Prawy anioł z rokokowym pastorałem, lewy z infułą. Ołtarz polichromowany – szary ze złoceniem i srebrzeniem części dekoracyjnych; plastry złocone z płycinami srebrzonymi; gzyms szary ze złoceniem; kotara szara podbita srebrzeniem z frędzlami złoconymi; aniołki cielisto – brązowe, w szatach ciemno niebieskiej (lewy) i ciemno szarej (prawy); aniołki w zwieńczeniu w szatach niebieskich. W ołtarzu obraz św. Benedykta z XIX w.

OBRAZ ŚW. BENEDYKTA W OŁTARZU BOCZNYM (KLASYCYZM) – XIX W.

Święty przedstawiony w 3/4 postaci, w habicie, z krzyżem na łańcuchu na szyi. Głowa łysa, z siwymi, krótkimi włosami na bokach, twarz szeroka z niewielką brodą. Wokół głowy szeroka aureola. Święty trzyma lewą ręką pastorał, w prawej zaś kielich, z którego wychodzi uskrzydlony wąż. Tło gładkie. Koloryt: habit czarny, księga brązowa, kielich cielisto szary, wąż szaro niebieski, łańcuch szary, pastorał biało szary z czerwonym pomponem z haftem złotym i złotymi frędzlami, karnacja twarzy popielato różowa, dłonie popielato cieliste, tło ciemno szare.

RZEŹBA MOJŻESZA W OŁTARZU BOCZNYM PW. ŚW. BENEDYKTA (PÓŹNY BAROK) – XVIII W.

Święty stojący w lekkim kontrapoście, postać bardzo szczupła, smukła, lekko przechylona w prawo ku tablicy dekalogu, umieszczonej obok świętego – przy lewym boku. Szata długa, z szerokimi sztywnymi fałdami, przez lewe ramię ku prawemu biodru przerzucony płaszcz, związany na ramieniu. Święty prawą ręką, lekko wysuniętą do przodu, wskazuje tablicę. Głowa z łysiną czołową, okolona wieńcem falujących włosów, broda długa, falująca. Twarz pociągła, rysy indywidualne, ostre. Tablica wysoka, umieszczona obok świętego, sięga prawie do połowy postaci, dwustronna, z rzymskimi cyframi. Polichromia: szata brązowa lamowana złoto, płaszcz złocony (imitacja), twarz o karnacji jasno brązowej, włosy i broda jasno brązowe, tablica jasno brązowa ze złotymi cyframi. Rzeźba w retabulum ołtarza, po stronie ewangelii.

RZEŹBA KRÓLA DAWIDA W OŁTARZU BOCZNYM PW. ŚW. BENEDYKTA  (PÓŹNY BAROK) – XVIII W.

Święty stojący prosto, postać usztywniona, twarz skierowana na wprost, jedynie ręce w lekkim poruszeniu, wysunięte nieco do przodu i nogi w niewielkim prawym kontrapoście. Postać smukła, w krótkiej tunice i napierśniku, w płaszczu przykrywającym plecy, spiętym klamrą z przodu. Na głowie korona. Nogi w wysokich butach. Twarz pociągła o zindywidualizowanych rysach, z małą brodą, ujęta po bokach falującymi, długimi włosami opadającymi na ramiona. Polichromia: płaszcz ciemno czerwony lamowany złotem, napierśnik srebrzony, rękawy kaftana szare, buty brązowe z lamowaniem złotym, korona w kolorze złota, twarz jasno brązowa, zarost i włosy brązowe. Rzeźba w retabulum ołtarza, po stronie epistoły.